ADHD چیست؟

بیش فعالی(ADHD) یا اختلال نقص توجه یکی از شایع‌ترین عارضه‌هایی است که عموماً در سنین پایین مشاهده می‌شود. بر اساس تحقیقات، چیزی در حدود ۳ تا ۵ درصد از کودکان کم‌تر از ۷ سال و نوجوانان در دوران بلوغ با این عارضه دست‌وپنجه نرم می‌کنند. ابتلا به این عارضه ممکن است با مشکلات متعددی نظیر تحرک بیش از اندازه و ناتوانی در تمرکز همراه باشد.

همه انسان‌ها در مقاطعی از زندگی خود ممکن است بی‌توجهی یا عدم تمرکز را تجربه کنند؛ بنابراین، نشانه‌های اختلال کم‌توجهی را می‌توان به‌مراتب گسترده‌تر از این‌ها دانست.

اختلال کم‌توجهی-بیش فعالی (ADHD) یکی از مشکلات سلامت روان است که باعث می‌شود فرد برای متمرکز شدن روی یک کار واحد یا ثابت نشستن برای مدت طولانی دچار مشکل شود. بسیاری از مردم در طول زندگی خود کاهش تمرکز و تغییر در سطح انرژی را تجربه می‌کنند. اما کم‌توجهی و بیش فعالی در افراد مبتلا به ADHD شدیدتر است؛ به طوری که روی تحصیل، کار، روابط اجتماعی و زندگی خانوادگی آن‌ها تاثیر می‌گذارد.

یک اختلال عصبی رشدی است که با مقادیر بیش از حد بی توجهی، بی احتیاطی، بیش فعالی و تکانشگری که فراگیر، مخرب و در غیر این صورت برای سن نامناسب هستند مشخص می شود. شواهد بدست آمده نشان میدهد که این عارضه جزء بیماری های چند عاملی می باشد.سیر بیماری متغیر است ۵۰% موارد علائم تا نوجوانی و اوایل بزرگسالی فروکش می کنند.

در برخی موارد پرتحرکی برطرف میشود ولی کاهش میدان توجه و مشکلات کنترل تکانه ای باقی می مانند. در ۴۰% موارد علائم تا بزرگسال دوام دارند. در این کودکان خطر امکان اختلالات مصرف و الکل و مواد اعتیاد آور همچنین، شخصیت ضد اجتماعی شایعتر می باشد.